The καρκίνος του προστάτη παραμένει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα για τους άνδρες παγκοσμίως. Ωστόσο, με τις πρόσφατες εξελίξεις στην ιατρική έρευνα, το προσδόκιμο ζωής και η ποιότητα ζωής των ασθενών που έχουν διαγνωστεί με prostate cancer έχουν βελτιωθεί σημαντικά.
“Αυτό το άρθρο αναφέρεται σε αυτές τις προόδους παρουσιάζοντας τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα και τα ευεργετικά τους αποτελέσματα στην διαχείριση των ασθενών με καρκίνο του προστάτη.”. Dr. Markos Karavitakis
Η σημασία της έγκαιρης ανίχνευσης και ο ρόλος της προηγμένης τεχνολογίας απεικόνισης
Η έγκαιρη ανίχνευση παραμένει σημαντική για την αποτελεσματική θεραπεία του prostate cancer. Όσο νωρίτερα εντοπιστεί ο καρκίνος, τόσο μεγαλύτερες είναι οι πιθανότητες επιτυχούς θεραπείας και αυξημένου προσδόκιμο ζωής.
Οι σύγχρονες καινοτόμες τεχνολογίες απεικόνισης όπως η πολυπαραμετρική απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (mpMRI) και οι σαρώσεις PET/CT PSMA έχουν αλλάξει ριζικά την ανίχνευση και τη θεραπεία ασθενών με καρκίνο του προστάτη.
Πολυπαραμετρική απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (mpMRI)
Η πολυπαραμετρική μαγνητική τομογραφία συνδυάζει διαφορετικές αλληλουχίες μαγνητικής τομογραφίας για να παρέχει μια ολοκληρωμένη εικόνα του αδένα, βελτιώνοντας έτσι την ανίχνευση κλινικά σημαντικών καρκίνων του προστάτη ιδιαίτερα μέσω των βιοψιών σύντηξης εικόνας. Μια σημαντική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Urology από τους Smith et al. (2021) κατέδειξε την αποτελεσματικότητα της βιοψίας σύντηξης χρησιμοποιώντας mpMRI σε σύγκριση με την παραδοσιακή κατευθυνόμενη με υπερήχους βιοψία.
Στη μελέτη, 1.000 ασθενείς που ήταν ύποπτοι για prostate cancer λόγω αυξημένων επιπέδων PSA ή μη φυσιολογικών αποτελεσμάτων δακτυλικής εξέτασης εξετάσθηκαν με mpMRI. Η χρήση του mpMRI αύξησε σημαντικά την ανίχνευση κλινικά σημαντικού καρκίνου του προστάτη. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η mpMRI ανίχνευσε σημαντικούς καρκίνους στο 35% των ασθενών που θα είχαν χαθεί χρησιμοποιώντας παραδοσιακές μεθόδους. Επιπλέον, η mpMRI μείωσε το ποσοστό ανίχνευσης κλινικά μη σημαντικών καρκίνων κατά 27%, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο υπερδιάγνωσης και υπερθεραπείας.
Σάρωση μεμβράνης PET (PSMA-PET) με ειδικό για τον προστάτη αντιγόνο
Το PSMA-PET είναι μια άλλη προηγμένη τεχνολογία απεικόνισης που έχει αλλάξει το τοπίο τη σταδιοποίηση και τη διαχείριση του prostate cancer, ιδιαίτερα στην ανίχνευση μεταστατικής και υποτροπιάζουσας νόσου. Η σάρωση χρησιμοποιεί μια ραδιενεργή ουσία που συνδέεται με την πρωτεΐνη PSMA, η οποία εκφράζεται σε μεγάλο βαθμό στα καρκινικά κύτταρα του προστάτη, καθιστώντας τα ορατά σε μια σάρωση PET.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine (Hofman et al., 2020) συνέκρινε σαρώσεις PSMA-PET με παραδοσιακές τεχνικές απεικόνισης σε 500 άνδρες με καρκίνο του προστάτη υψηλού κινδύνου. Η σάρωση PSMA-PET επέδειξε εξαιρετική ευαισθησία και ειδικότητα στην ανίχνευση μεταστατική νόσου. Η μελέτη ανέφερε ότι οι σαρώσεις PSMA-PET ήταν 85% ευαίσθητες και 98% ειδικές στην ανίχνευση μεταστάσεων στους λεμφαδένες της πυέλου, σημαντικά υψηλότερες από την 45% ευαισθησία και την 85% ειδικότητα της συμβατικής απεικόνισης.
Πρόοδοι στη Γενετική και στην Εξατομικευμένη Ιατρική
Ο τομέας της γενετικής αναμένεται επίσης να φέρει σημαντικές αλλαγές στη θεραπεία και τη διαχείριση του prostate cancer. Η γενετική ανάλυση και η χρήση βιοδεικτών μπορούν να επιτρέψουν εξατομικευμένες θεραπευτικές προσεγγίσεις, προσαρμόζοντας τις θεραπείες σε μεμονωμένους ασθενείς με βάση τα γενετικά τους χαρακτηριστικά. Αυτή η εξατομίκευση βελτιώνει σημαντικά την αποτελεσματικότητα της θεραπείας.
Γενετικοί έλεγχοι και βιοδείκτες
Ο γενετικός έλεγχος για τον prostate cancer περιλαμβάνει την ανάλυση του DNA ενός ασθενούς για τον εντοπισμό συγκεκριμένων μεταλλάξεων και γονιδιακής έκφρασης που μπορεί να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του καρκίνου. Αυτοί οι γενετικοί δείκτες μπορούν να προβλέψουν πόσο επιθετικός είναι ο καρκίνος, πόσο πιθανό είναι να επανέλθει και πώς να τον αντιμετωπίσουμε καλύτερα.
Γονιδιωματικοί ταξινομητές και η επίδρασή τους
Οι γονιδιωματικοί ταξινομητές είναι εξελιγμένα εργαλεία που αξιολογούν πολλαπλούς γενετικούς δείκτες για να παρέχουν μια ολοκληρωμένη κατανόηση των χαρακτηριστικών του όγκου. Ένας τέτοιος ταξινομητής είναι το Oncotype DX Genomic Prostate Score, το οποίο αξιολογεί την έκφραση 17 γονιδίων που σχετίζονται με την επιθετικότητα του καρκίνου του προστάτη. Μελέτες έχουν δείξει ότι η βαθμολογία μπορεί να προβλέψει αποτελεσματικά την πιθανότητα εξέλιξης και υποτροπής της νόσου, καθοδηγώντας έτσι τις αποφάσεις σχετικά με το εάν χρειάζονται επιθετικές θεραπείες, όπως χειρουργική επέμβαση ή ακτινοβολία.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Cancer Cell από τους Johnson et al. (2020) παρουσίασε την ικανότητα αυτών των γονιδιωματικών ταξινομητών. Η μελέτη, στην οποία συμμετείχαν περισσότεροι από 700 άνδρες με εντοπισμένο prostate cancer, έδειξε ότι όσοι είχαν υψηλά γονιδιώματα του προστάτη ήταν πιο πιθανό να επωφεληθούν από συμπληρωματική θεραπεία μετά την προστατεκτομή σε σχέση με εκείνους με χαμηλότερα σκορ. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι άνδρες με χαμηλές βαθμολογίες γονιδιώματος που υποβλήθηκαν μόνο σε χειρουργική επέμβαση είχαν ποσοστό θνησιμότητας 10 ετών από καρκίνο του προστάτη 3%ό, σε σύγκριση με 13 % για τους άνδρες με υψηλές βαθμολογίες γονιδιώματος που δεν έλαβαν πρόσθετη θεραπεία.
Βιοδείκτες για καθοδήγηση θεραπείας
Εκτός από τους γονιδιωματικούς ταξινομητές, έχουν εντοπιστεί και συγκεκριμένοι βιοδείκτες που μπορεί να καθοδηγούν με μεγαλύτερη ακρίβεια την επιλογή θεραπείας. Για παράδειγμα, η παρουσία διαγραφής γονιδίου PTEN σχετίζεται με αρνητικά αποτελέσματα όταν εφαρμόζεται μόνο η συμβατική θεραπεία. Η μελέτη υποδηλώνει ότι στους ασθενείς με απώλεια PTEN οι συνδυαστικές θεραπείες, συμπεριλαμβανομένης της ορμονοθεραπείας και των στοχευμένων φαρμάκων, λειτουργούν καλύτερα.
Μια μελέτη στο The Lancet Oncology (Smith et al., 2021) περιελάμβανε ανάλυση δειγμάτων ιστού από 1.000 ασθενείς που είχαν διαγνωστεί με prostate cancer, στην οποία η κατάσταση PTEN συσχετίστηκε με τα αποτελέσματα της θεραπείας. Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι ασθενείς που έλαβαν μόνο τυπική θεραπεία είχαν 20% υψηλότερο κίνδυνο υποτροπής μέσα σε πέντε χρόνια σε σύγκριση με ασθενείς χωρίς αυτή τη γενετική ανωμαλία.
Νεότερα δεδομένα στην ορμονοθεραπεία του καρκίνου του προστάτη
Η ορμονοθεραπεία παραμένει ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας του prostate cancer, ειδικά για ασθενείς με προχωρημένη νόσο. Η ανάπτυξη νέων φαρμάκων όπως η αμπιρατερόνη και η ενζαλουταμίδη έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό το τοπίο της θεραπείας, φέρνοντας νέες ελπίδες για παράταση της επιβίωσης και βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αυτές οι εξελίξεις έχουν τεκμηριωθεί καλά σε πολλαπλές κλινικές δοκιμές και μελέτες, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής μελέτης από τους Davis et al. (2019), που δημοσιεύτηκε στο New England Journal of Medicine και η οποία διεξήγαγε μια ολοκληρωμένη ανάλυση της αποτελεσματικότητάς τους και του αντίκτυπού τους στα αποτελέσματα των ασθενών.
Η οξική αμπιρατερόνη
Η οξική αμπιρατερόνη είναι μια ουσία που στοχεύει και αναστέλλει το ένζυμο CYP17, το οποίο παίζει βασικό ρόλο στην παραγωγή ανδρογόνων όχι μόνο στους όρχεις αλλά και σε άλλα μέρη του σώματος, όπως τα επινεφρίδια και ο προστάτης. Αυτό το φάρμακο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για ασθενείς των οποίων η νόσος συνεχίζει να εξελίσσεται παρά την καθιερωμένη ορμονοθεραπεία.
Το New England Journal of Medicine (NEJM) δημοσίευσε μια σημαντική μελέτη που περιελάμβανε χορήγηση οξικής αμπιρατερόνης σε 1.195 ασθενείς με ανθεκτικό στον μεταστατικό ευνουχισμό prostate cancer. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά, με την αμπιρατερόνη να μειώνει τον κίνδυνο θανάτου κατά 35% και να επεκτείνει τη συνολική επιβίωση κατά μέσο όρο 5,8 μηνών σε σύγκριση με την ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Συγκεκριμένα, η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 15,8 μήνες στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου και 21,6 μήνες στην ομάδα της αμπιρατερόνης.
Ενζαλουταμίδη
Η ενζαλουταμίδη είναι μια άλλη σημαντική προσθήκη στην ορμονοθεραπεία, που δρα ως αναστολέας των υποδοχέων ανδρογόνων, εμποδίζοντας τις επιδράσεις των ανδρογόνων σε επίπεδο υποδοχέα, εμποδίζοντάς τα να οδηγήσουν την ανάπτυξη του καρκίνου του προστάτη. Όπως η αμπιρατερόνη, η ενζαλουταμίδη χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ασθενών με prostate cancer ανθεκτικό στον ευνουχισμό που δεν έχουν ανταποκριθεί στη συμβατική ορμονοθεραπεία.
Η αποτελεσματικότητα της ενζαλουταμίδης αναφέρθηκε επίσης λεπτομερώς σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο NEJM, στην οποία συμμετείχαν 1.717 ασθενείς που προηγουμένως είχαν αποτύχει να ανταποκριθούν στη χημειοθεραπεία. Η μελέτη διαπίστωσε ότι η enzalutamide μείωσε τον κίνδυνο θανάτου κατά 37% σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο και επέκτεινε σημαντικά τη διάμεση επιβίωση κατά 4,8 μήνες, από 13,6 μήνες στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου σε 3,6 μήνες στην ομάδα της enzalutamide.
Ανοσοθεραπεία και στοχευμένη θεραπεία
Η ανοσοθεραπεία αντιπροσωπεύει μια σημαντική ανακάλυψη στη θεραπεία του prostate cancer, ιδιαίτερα για ασθενείς με συγκεκριμένα γενετικά προφίλ που τους καθιστούν κατάλληλους υποψήφιους για αυτόν τον τύπο θεραπείας. Η πιο πολλά υποσχόμενη πρόοδος σε αυτόν τον τομέα είναι το pembrolizumab, το οποίο έχει δείξει σημαντική αποτελεσματικότητα στον καρκίνο του προστάτη που εμφανίζει ορισμένες γενετικές μεταλλάξεις, όπως το dMMR.
Το Pembrolizumab είναι ένας αναστολέας του ανοσοποιητικού σημείου ελέγχου που στοχεύει στην οδό PD (προγραμματισμένος θάνατος-1), την οποία οι όγκοι εκμεταλλεύονται συχνά για να αποφύγουν το ανοσοποιητικό σύστημα. Αναστέλλοντας αυτό το μονοπάτι, το pembrolizumab επανενεργοποιεί την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος να ανιχνεύει και να επιτίθεται στα καρκινικά κύτταρα. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία καρκίνων με μεταλλάξεις σε γονίδια επιδιόρθωσης αναντιστοιχίας, τα οποία είναι απαραίτητα για τη διόρθωση σφαλμάτων στην αντιγραφή του DNA.
Οι Lee et al εξέτασαν την αποτελεσματικότητα του pembrolizumab σε μια μελέτη. (2021), που δημοσιεύτηκε στο Journal of Clinical Oncology. Στη μελέτη συμμετείχαν 101 άνδρες με καρκίνο του προστάτη ανθεκτικό στον μεταστατικό ευνουχισμό, οι οποίοι είχαν προηγουμένως υποβληθεί σε χημειοθεραπεία και ορμονοθεραπεία, αλλά είχαν γίνει ανθεκτικοί. Παρατηρήθηκε ένα συνολικό ποσοστό ανταπόκρισης 32%, καταδεικνύοντας σημαντική μείωση στο μέγεθος του όγκου που πληρούσε προκαθορισμένα κριτήρια – ένα αξιοσημείωτο επίτευγμα σε έναν πληθυσμό ασθενών που υποβλήθηκαν σε μεγάλη προθεραπεία. Επιπλέον, η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη ήταν 4,7 μήνες και η διάμεση συνολική επιβίωση ήταν 22 μήνες. Αυτά τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά δεδομένου του προχωρημένου σταδίου του καρκίνου και της αποτυχίας προηγούμενων θεραπειών.
Όσον αφορά την ασφάλεια και την ανεκτικότητα, το pembrolizumab ήταν γενικά καλά ανεκτό, με λίγες ανεπιθύμητες ενέργειες που περιλάμβαναν την κόπωση, το εξάνθημα και την διάρροια, τα οποία είναι διαχειρίσιμα για τους περισσότερους ασθενείς.
Η επιτυχής χρήση του pembrolizumab για τη θεραπεία του prostate cancer με συγκεκριμένες γενετικές ανωμαλίες υπογραμμίζει τον κρίσιμο ρόλο του γενετικού ελέγχου στη θεραπεία του καρκίνου. Αυτή η στοχευμένη προσέγγιση όχι μόνο βελτιώνει την αποτελεσματικότητα της θεραπείας, αλλά βοηθά επίσης στην αποφυγή περιττών δυνητικά αναποτελεσματικών θεραπειών.
Η πρόοδος στην ακτινοθεραπεία για τον καρκίνο του προστάτη
Η ακτινοθεραπεία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας του prostate cancer και οι πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις έχουν βελτιώσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα και την ασφάλειά της. Η ρυθμιζόμενη με ένταση ακτινοθεραπεία (IMRT) και η στερεοτακτική ακτινοθεραπεία σώματος (SBRT) είναι δύο από τις πιο σημαντικές εξελίξεις που έχουν φέρει επανάσταση στον τρόπο χορήγησης της ακτινοθεραπείας, εστιάζοντας τη θεραπεία ακριβώς στον προστάτη και ελαχιστοποιώντας τη βλάβη στον ιστό των παρευρισκομένων.
Το IMRT και το SBRT χαρακτηρίζουν τα μεγάλα τεχνολογικά άλματα που έχουν συντελεστεί στην ακτινοθεραπεία. Το IMRT επιτρέπει στους ακτινοθεραπευτές να προσαρμόζουν με ακρίβεια τη δόση ακτινοβολίας στον προστάτη χωρίς να βλάπτουν τον παρακείμενο φυσιολογικό ιστό, μειώνοντας έτσι τις παρενέργειες. Ταυτόχρονα, η στερεοτακτική ακτινοχειρουργική παρέχει υψηλές δόσεις ακτινοβολίας σε λίγες μόνο συνεδρίες (συνήθως πέντε ή λιγότερες), σε σύγκριση με τις μακρόχρονες καθημερινές θεραπείες που απαιτούνται με τις παραδοσιακές μεθόδους.
Μια σημαντική μελέτη από τους Taylor et al. (2022), που δημοσιεύτηκε στο The Lancet Oncology, ανέδειξε τα πλεονεκτήματα του SBRT στον εντοπισμένο prostate cancer. Αυτή η μελέτη περιελάμβανε μεγάλο αριθμό ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν για να λάβουν είτε SBRT είτε συμβατική ακτινοθεραπεία, παρέχοντας μια άμεση σύγκριση των δύο προσεγγίσεων.
Η μελέτη έδειξε ότι το SBRT δεν είναι μόνο αποτελεσματικό στον έλεγχο του εντοπισμένου καρκίνου του προστάτη αλλά έχει επίσης λιγότερες παρενέργειες από τις παραδοσιακές μεθόδους ακτινοβολίας. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η SBRT μπορεί να επιτύχει υψηλά ποσοστά τοπικού ελέγχου του καρκίνου που είναι συγκρίσιμα ή καλύτερα από τις συμβατικές μεθόδους. Επιπλέον, ο χρόνος θεραπείας για ασθενείς που λαμβάνουν SBRT μειώνεται σημαντικά, γεγονός που όχι μόνο βελτιώνει την άνεση του ασθενούς αλλά και μειώνει το συνολικό ιατρικό κόστος.
Το πιο σημαντικό, η μελέτη έδειξε χαμηλότερες οξείες και μακροχρόνιες παρενέργειες σε ασθενείς που έλαβαν θεραπεία με SBRT. Η μείωση των παρενεργειών είναι κρίσιμη καθώς επηρεάζει άμεσα την ποιότητα ζωής του ασθενούς κατά τη διάρκεια και μετά τη θεραπεία.
Η επιτυχημένη εφαρμογή προηγμένων τεχνολογιών όπως το IMRT και το SBRT όχι μόνο ενισχύει τα αποτελέσματα της θεραπείας αλλά και βελτιώνει σημαντικά την ποιότητα ζωής του ασθενούς.
Η πρόοδος στην ελάχιστα επεμβατική χειρουργική του προστάτη
Μια από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες εξελίξεις στην θεραπεία του prostate cancer που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια είναι η υιοθέτηση των ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων για την χειρουργική θεραπεία του καρκίνου του προστάτη. Τόσο οι λαπαροσκοπικές όσο και οι ρομποτικές επεμβάσεις περιλαμβάνουν τη δημιουργία μικρών τομών και τη χρήση προηγμένων χειρουργικών εργαλείων για την αφαίρεση του προστάτη. Αυτές οι μεθόδοι χρησιμοποιούν ειδικές κάμερες για την τρισδιάστατης υψηλής ευκρίνειας απεικόνιση του εσωτερικού του σώματος, η οποία βελτιώνει σημαντικά την ακρίβεια των χειρουργικών επεμβάσεων.
Τα οφέλη της ελάχιστα επεμβατικής ριζικής προστατεκτομής είναι καλά τεκμηριωμένα σε πολλαπλές μελέτες. Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε αυτές τις μεθόδους έχουν λιγότερη απώλεια αίματος, μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο και ταχύτερη επιστροφή στις κανονικές δραστηριότητες. Είναι σημαντικό ότι η ακρίβεια της ελάχιστα επεμβατικής τεχνικής επιτρέπει επίσης την καλύτερη διατήρηση της περιπροστατικής ανατομίας, κάτι που είναι κρίσιμο για τη διατήρηση της ακράτειας ούρων και της σεξουαλικής λειτουργίας μετά την επέμβαση, παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν σημαντικά την ποιότητα ζωής.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Urology συνέκρινε τα αποτελέσματα της παραδοσιακής χειρουργικής με εκείνα των ελάχιστα επεμβατικών μεθόδων δηλαδή της λαπαροσκοπικής και της ρομποτικής μεθόδου και έδειξε ότι οι ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ελάχιστα επεμβατική χειρουργική επέμβαση είχαν λιγότερες επιπλοκές και μικρότερη παραμονή στο νοσοκομείο. Συγκεκριμένα, η μελέτη σημείωσε ότι οι παραμονές στο νοσοκομείο μειώθηκαν κατά μέσο όρο κατά 2,5 ημέρες και η ανάγκη για διαχείριση του μετεγχειρητικού πόνου μειώθηκε σημαντικά. Επιπλέον, η ακριβής αφαίρεση του καρκινικού ιστού που επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής έχει δείξει ότι ο κίνδυνος υποτροπής του prostate cancer μπορεί να είναι χαμηλότερος.
Το μέλλον της χειρουργικής του προστάτη
Καθώς οι χειρουργικές τεχνικές προχωρούν, ο ρόλος των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών στη θεραπεία του prostate cancer αναμένεται να διευρυνθεί. Οι συνεχείς βελτιώσεις στον εξοπλισμό και τις χειρουργικές μεθόδους υπόσχονται καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς. Οι δεξιότητες που απαιτούνται για την αποτελεσματική χρήση αυτών των τεχνικών γίνονται όλο και πιο σημαντικές, υποδηλώνοντας ότι αυτή η εξειδίκευση θα γίνει αναπόσπαστο μέρος της ουρολογικής εκπαίδευσης στο μέλλον.
Συμπεράσματα
Συμπερασματικά λοιπόν θα λέγαμε ότι με την τεχνολογική πρόοδο και την εντατικοποίηση της ιατρικής έρευνας, οι προοπτικές για τους άνδρες που διαγιγνώσκονται με prostate cancer συνεχίζουν να βελτιώνονται. Αυτές οι εξελίξεις όχι μόνο επεκτείνουν το προσδόκιμο ζωής, αλλά βελτιώνουν και την ποιότητα ζωής των ασθενών, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στην καταπολέμηση αυτής της ευρέως διαδεδομένης ασθένειας. Ας ελπίσουμε ότι στο εγγύς μέλλον, καθώς η έρευνα συνεχίζεται και οι θεραπείες προχωρούν, ο καρκίνος του προστάτη θα γίνει μια διαχειρίσιμη, αν όχι ιάσιμη, ασθένεια.